YORUMSUZ
BEN BİR ZABIT KATİBİYİM,

Görevim zabıt yazmak
Görevim;
Gerçek yaşamları,
Acıları,
Yalanları, dolanları,
Olanları olmayanları,
Senaryoları,
Perde arkalarını,
Yürek sızılarını,
Dört duvar aralarını,
İnsanı insan olmaktan çıkaran içsel canavarlarını,
Hatalarını,
Göz yaşlarını,
Pişmanlıklarını,
Çaresizliklerini,
Çare umutlarının yüzlerine yansıyışlarını,
Özgürlük özlemlerini,
Tükenmişlik hikayelerini,
Yaşama dair ne varsa hepsini,
İnsanların içinden yükselen çığlıkları duya duya, derin bir sessizliğe gömüle gömüle,çığlıkları klavyenin tuş seslerinde boğa boğa, vicdanı ile aklı, vicdanı ile yasaları, anlatılanlar ile delilleri,tüm bu kargaşanın arasında vicdanının sesini dinleyerek, vicdanı-aklı-yasaları arasında teyel yapan, mağdurunu-müştekini-sanığını-şüpelisini-maktulünü-tanığı-Avukatını-katibinin halini anlamaya çalışan ve aynı zamanda kendisi de insan olan en kutsal görevli tarafından tüm teyeller dikişe tutturana dek yazanım.

Ben, ölünün başında ölümsüz tutanaklara imza atanım.
Gecenin onu on biri, sabahın üçü beşi demeden görevinin başında olanım.
Nöbet parası, nöbet izni olmayanlardanım.
Mağdur bir insanın evine giren hırsızın sorgusuna gidince, kendi evine hırsız giren bir mağdurum.
Her türlü içsel haykırışı dışına taşırmadan içinde haykıranım.
Hak arayışına, adalet bulmaya çalışana yardım eden, bunun için görev yapan, ancak kendi hakkını aramaya korkanım.
Kendi söküğünü dikemeyen terziyim.
Adliye mekanizmasının sürekli dönen bir çarkıyım. Çark dönüyor, zincirler bu çarkın üzerinden geçiyor, çarkın yağı bitmiş, zincirler çarkı aşındırmış, ha koptu ha kopacak, zincirler kırılacak ve mekanizma işte o zaman şaşacak, işte ben o mekanizmanın yağsız çalışan aşınmış bir çarkıyım.
Ceketinin düğmesi açıla kapana yalama olan, ancak kendine bir ceket daha almaya gücü olmayanım.
Rüşvete sonuna kadar karşı çıkan,
Dürüst-namuslu,
Emektar- Fedakar,
Özverili-saygılı,
Başını eğmekten boyun fıtıklı,
İki büklüm durmaktan bel fıtıklı,
İçine atmaktan panik ataklı, iç kanamalı ağır bir hastayım.
Ben eline vurulmadan ekmeği elinden alınanım.
Hafta sonlarını, baharını, yazını, kışını, sabahını, akşamını, bir kuru sandalyede, havasız ve güneşsiz odalarda, kenarlar kırık yıpranmış masalarda demir dolap gıcırtılarının arasında ömrünü feda edenim.
Dosya tozu yutmaktan doymuş her zaman yediği kuru ekmeği bile yiyemez olanım.
Ben bir zabıt katibiyim.
(15.03.2008 tarihi itibariyle) 750,00 YTL maaş alanım.
Ben bir sosyal varlığım,
Ben bir kiracıyım,
Ben bir anayım,
Ben bir babayım,
Evlat, öğrenci, genç, yurttaş, ben bir İNSANIM,
Artık iki yakasını bir araya getire bilecek bir gömleği bile alamayanım.
Yoksulluk sınırında olan, ancak gururundan dolayı açlık sınırında olduğunu bildiremeyenim.
Ben başka maaşların ancak ve ancak küsüratını alanım.
Ben çıplak kralım.
Duvara asılmaya hazır bir utanç, tablosuyum.
Emeğinin karşılığını alamayan, hakkını aramayan diğer katip arkadaşlara ve hakkını yiyenlere haram eden, şu an itibariyle agresif, kompleksli, ancak adaletsizlik perdesi kaklında kuzu gibi olacak bir çalışanım.

BİZLER YAŞAMA HAKKIMIZI İSTİYORUZ,
SÜRÜNME VE SÜRÜLME HAKKIMIZI DEĞİL,
GÖREVİMİZ KUTSAL, SORUMLULUĞUMUZ, ŞARTLARIMIZ AĞIR, İŞİMİZ ZOR,
BİZLER BU SORUMLULUĞUN BU ŞARTLARIN ALTINDA HARCADIĞIMIZ
EMEĞİN, FEDAKARLIĞIN, ÖZVERİNİN, GİDEN BU ÖMRÜN KARŞILIĞINI,

YANİ: HAKKIMIZI İSTİYORUZ,

ADALET ÇALIŞANINA YAKIŞIR BİR YAŞAM İSTİYORUZ.

SABIRLIYIM, SAKİNİM, EZİLENİM, MÜCADELECİYİM, ŞİMDİLİK KATİBİM:
 
< Önceki   Sonraki >
[ Geri ]